Figurki na Szlaku Leśmianowskim: Gdzie znaleźć Bajdałę i Srebronia?

Zamość bywa nazywany Padwą Północy, miastem idealnym oraz perłą włoskiego renesansu przeszczepioną na polskie Kresy. Większość turystów przybywających do grodu założyciela Jana Zamoyskiego kojarzy to miejsce przede wszystkim ze szlachetną geometrią Rynku Wielkiego, symetrią fasad, imponującą wieżą Ratusza oraz potężnymi murami bastionowej Twierdzy Zamość. Jest jednak w tym mieście druga, zdecydowanie bardziej tajemnicza, baśniowa i metafizyczna warstwa. To tkanka poetycka stworzona przez jednego z najwybitniejszych geniuszy polskiego słowa – Bolesława Leśmiana.

Autor „Łąki” i „Napoju cieńszego od powietrza” spędził w Zamościu kilkanaście lat swojego życia, pracując jako prowincjonalny notariusz. Choć na co dzień musiał mierzyć się z chłodną pragmatyką aktu notarjalnego, księgami hipotecznymi i sądowymi sporami mieszkańców Zamojszczyzny, to w zaciszu swojej kancelarii oraz podczas niespiesznych spacerów po roztoczańskich bezdrożach powoływał do życia świat pełen niebytu, potworów, bożków, znikających postaci i filozoficznych rozważań o ludzkiej egzystencji.

Dziś Zamość składa hołd swojemu niezwykłemu mieszkańcowi w sposób wyjątkowo subtelny i pomysłowy. Szlak Leśmianowski to niezwykła ścieżka miejska, na której odnaleźć można małe, odlane z brązu figurki przedstawiające bohaterów z wierszy oraz baśni poety. Rzeźby te nie przytłaczają monumentalizmem – wnikają w przestrzeń architektoniczną Starego Miasta, ukrywając się na parapetach, schodach, w wnękach murów czy przy zabytkowych bramach. Wśród nich najważniejszymi, najbardziej poszukiwanymi i uwielbianymi przez turystów są figurki Bajdały oraz Srebronia.

W tym obszernym i szczegółowym przewodniku wyruszymy w poetycką podróż po zamojskich brukach. Poznamy szczegółową biografię Leśmiana z czasów jego zamojskiego epizodu, zgłębimy tajniki metafizyki jego twórczości, przeanalizujemy symbolikę rzeźb, a przede wszystkim odnajdziemy każdy punkt na mapie miasta, gdzie ukryli się bohaterowie leśmianowskiej wyobraźni.

Rozdział 1: Poeta w kancelarii notarialnej – Zamojski epizod Bolesława Leśmiana

Aby w pełni zrozumieć sens powstania Szlaku Leśmianowskiego, należy cofnąć się do roku 1922. To właśnie wtedy Bolesław Leśmian – pisarz związany wcześniej z Warszawą, Paryżem oraz Hrubieszowem – przeniósł się do Zamościa, aby objąć stanowisko notariusza przy Sądzie Okręgowym. Zamieszkał wraz z rodziną w reprezentacyjnej Kamienicy pod Madonną (znanej także jako Kamienica Sołtanowska) przy ulicy Staszica 3, tuż przy Rynku Wielkim.

Zapewnienie stabilizacji finansowej poprzez pracę w rejencji miało dać poecie spokój niezbędny do tworzenia. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie bardziej skomplikowana. Leśmian nie posiadał smykałki do interesów ani chłodnego umysłu urzędnika. Jego kancelaria notarialna stała się miejscem, w którym poezja nieustannie ścierała się z prozą życia. W dokumentach i aktach notarialnych zdarzały się błędy, a brak należytego nadzoru nad finansami ze strony poety doprowadził po latach do potężnej defraudacji dokonanej przez jego współpracownika, co o mało nie wpędziło poety w całkowitą ruinę materialną i więzienie.

Mimo tych urzędowych zgryzot, Zamość stał się dla Leśmiana miejscem niezwykle płodnym poetycko. To tutaj powstawały arcydzieła polskiej liryki. Poeta był postacią charakterystyczną w krajobrazie dwudziestowiecznego Zamościa – niski, drobiący kroki, z zaczesanymi do tyłu włosami, często roztargniony i zamyślony. Przechadzał się wzdłuż renesansowych podcieni, spoglądał na fasady ormiańskich kamienic, a popołudniami wyjeżdżał na urokliwe Roztocze, którego dzika przyroda, gęste lasy, stawy i mchy dawały mu natchnienie do kreowania poetyckiej biologii.

W Zamościu poeta prowadził także bujne życie towarzyskie i uczuciowe. To tutaj splatały się relacje z jego żoną Zofią Chylińską oraz wielką miłością i muzą – lekarzem medycyny Dorą Lebenthal, dla której pisał przejmujące erotyki z cyklu „W malinowym chruśniaku”. Mieszkańcy dawnego Zamościa wiedzieli, że w małym ciele rejenta drzemie wulkan niezwykłej wyobraźni, choć zapewne niewielu przypuszczało wtedy, że po latach to właśnie bohaterowie jego wierszy staną się jednym z najważniejszych symboli turystycznych miasta.

Rozdział 2: Idee, rzeźbiarz i filozofia w brązie – Jak powstał Szlak Leśmianowski?

Koncepcja upamiętnienia Bolesława Leśmiana w Zamościu dojrzewała przez wiele lat. Tradycyjne pomniki stawiane na cokołach – wielkie, powagą przytłaczające popiersia czy postacie z brązu na kawiarnianych ławkach – zupełnie nie pasowały do natury poety ani do charakteru jego poezji. Leśmian był poetą prowincji, drobnych owadów, leśnych zjaw, potknięć egzystencjalnych, istot na pół żywych i na pół wymyślonych.

Zamojski Dom Kultury wraz z lokalnymi środowiskami artystycznymi oraz władzami miasta podjął decyzję o stworzeniu projektu unikalnego w skali kraju. Postanowiono stworzyć Szlak Leśmianowski, składający się z niewielkich figurek z brązu, które osadzono bezpośrednio w tkance urbanistycznej Starego Miasta. Wykonanie tych mikrorzeźb powierzono zamojskiemu rzeźbiarzowi Bartłomiejowi Sęczawie, który w genialny sposób przełożył słowną metafizykę Leśmiana na język formy rzeźbiarskiej.

Rzeźby Sęczawy charakteryzują się niezwykłą dbałością o detal, ekspresyjną fakturą oraz głębokim wyczuciem ducha poezji leśmianowskiej. Brąz, z którego zostały odlane, pod wpływem warunków atmosferycznych pokrywa się naturalną patyną, co sprawia, że figurki wyglądają tak, jakby od wieków stanowiły integralną część renesansowych murów Zamościa. Nie stoją na wysokich postumentach – musisz schylić głowę, przyjrzeć się gzymsowi, zajrzeć za filar podcienia lub spoglądnąć na kamienny schodek, by je dostrzec.

Poszukiwanie figurek stało się tym samym swoistą grą miejską, poszukiwaniem skarbu, które zmusza turystę do zwolnienia kroku i uważnego przyglądania się architekturze Zamościa. To turystyka kontemplacyjna, która idealnie współgra z duchem twórczości Leśmiana.

Rozdział 3: Bajdała – Mędrzec na wozie i jego nieodłączny Dusiołek

Kim jest Bajdała? Analiza literacka postaci

Nie ma chyba w całej polskiej literaturze bardziej wyrazistej i jednocześnie tragikomicznej postaci chłopskiego filozofa niż Bajdała. Postać ta pochodzi z kultowego wiersza Bolesława Leśmiana noszącego tytuł „Dusiołek”, opublikowanego w tomie „Łąka” w 1920 roku.

Bajdała to prosty wędrowiec, człowiek mocno osadzony w realiach wiejskiego życia, ale obdarzony głębokim, intuicyjnym zmysłem metafizycznym. Przemierza świat w towarzystwie dwóch zwierząt: Wołu (symbolizującego ciężką, ziemską pracę i cierpliwość) oraz Osołka (symbolu uporu, ale i poetyckiej fantazji). Kiedy znużony podróżą Bajdała zasypia na łące, z gęstwiny trawy i mroku wyłania się Dusiołek – obrzydliwy, złośliwy dusznik, zmora senna, która siada chłop do piersi i zaczyna go dusić.

Niezwykłość opowieści o Bajdale leży jednak w tym, co dzieje się po przebudzeniu. Bajdała nie przeklina losu, nie ucieka w panice. Zamiast tego budzi swoje zwierzęta i kieruje do Boga jeden z najważniejszych, najodważniejszych zarzutów w historii polskiej poezji egzystencjalnej:

„Olaboga – powiada – nie do wiary człowiecze!

Lenił się Wół, lenił się Oseł, a łaził Dusiołek!

Czemuż to, o Boże, nieba i ziemi Stworzycielu,

Coś stworzył człowieka, Wołu i Osołka,

Stworzyłeś też Dusiołka?”

Bajdała stawia pytanie o teodyceę – o pochodzenie zła, cierpienia i brzydoty w świecie stworzonym przez Istotę Doskonałą. Dlaczego obok piękna łąki i pożytecznych zwierząt musi istnieć bezsensowne cieniostwory, które dręczą człowieka we śnie?

Gdzie dokładnie znaleźć figurkę Bajdały w Zamościu?

Aby spotkać Bajdałę, musimy udać się w jedno z najbardziej urokliwych miejsc zamojskiego Starego Miasta – w rejon Rynku Wodnego oraz ulicy Staszica.

Rzeźba przedstawiająca Bajdałę została umieszczona w sąsiedztwie Bramy Spotkań i dawnego kościoła oraz klasztoru Klarysek (ul. Staszica / Rynek Wodny). Jest to lokalizacja niezwykle symboliczna – ulica Staszica to ta sama ulica, przy której w Kamienicy pod Madonną mieszkał i pracował Bolesław Leśmian.

Lokalizacja szczegółowa: Figurka znajduje się na niewielkim podwyższeniu / murku przy pierzei ulicy Staszica, prowadzącej od Rynku Wielkiego w stronę Rynku Wodnego, tuż w pobliżu charakterystycznego przejścia architektonicznego.
Wygląd rzeźby: Bartłomiej Sęczawa przedstawił Bajdałę w sposób niezwykle plastyczny. Chłopski mędrzec siedzi z podkurczonymi nogami, z głową lekko przechyloną, jakby wsłuchiwał się w odgłosy świata lub rozmyślał nad skomplikowaną naturą boskiego stworzenia. Jego twarz jest zorana bruzdami, a ubiór ma fakturę prostego, zgrzebnego płótna. Tuż obok niego wprawny obserwator dostrzeże miniaturowe sylwetki jego towarzyszy – Wołu oraz Osołka. Sama figurka ma w sobie niezwykłą ciepłotę i humor, a wycierane przez dłonie turystów fragmenty brązu błyszczą w słońcu złotawym blaskiem.

Stojąc przy figurce Bajdały, warto zatrzymać się na chwilę, spoglądnąć na spokojny, zacieniony Rynek Wodny i przeczytać na głos choćby fragment „Dusiołka”. To właśnie w tym miejscu tekst literacki wchodzi w niesamowitą rezonans z otaczającą przestrzenią.

Rozdział 4: Srebroń – Istota z mgły i tęsknoty za niebytem

Kim jest Srebroń? Analiza literacka postaci

O ile Bajdała jest postacią ziemską, pociągniętą grubą kreską chłopskiego realizmu połączonego z ludową filozofią, o tyle Srebroń stanowi całkowite przeciwieństwo – reprezentuje najbardziej subtelną, metafizyczną i surrealistyczną stronę wyobraźni Bolesława Leśmiana.

Postać ta jest bohaterem przejmującego wiersza pod tytułem „Srebroń”, pochodzącego z tomu „Napój cieńszego od powietrza” (wydanego pośmiertnie w 1938 roku). Srebroń to dziwna, fantasmagoryczna istota, której całe ciało i byt stworzone są ze srebra, mgły i księżycowego światła. Srebroń żyje w świecie usytuowanym na pograniczu istnienia i niebytu. Jest postacią przerażoną realnością, lękającą się dotyku twardej materii, słońca oraz krzyku.

„Pan Srebroń w srebrnym chodzi lesie,

Srebrny go wietrzyk w srebrze niesie…

Zmęczył się srebrem, zbladł od srebra,

Srebrne ma piersi, srebrne żebra…”

Srebroń w twórczości Leśmiana symbolizuje poetycką nadwrażliwość, stan alienated osamotnienia oraz wieczne przebywanie w krainie iluzji i marzenia sennego. Jest to postać, która nie potrafi odnaleźć się w brutatnym, fizycznym świecie – gdy próbuje dotknąć czegokolwiek realnego, jej srebrna struktura zaczyna się rozpadać i kruszyć. To głęboka metafora losu samego poety, który przymuszony do pracy w urzędzie notarialnym, czuł się jak srebrny duch uwięziony w klatce z ksiąg podatkowych i paragrafów.

Gdzie dokładnie znaleźć figurkę Srebronia w Zamościu?

Poszukiwanie Srebronia wymaga od turysty nieco większej czujności, ponieważ ta figurka – zgodnie ze swoją poetycką naturą – ukryła się w miejscu przesiąkniętym historią i cieniem.

Figurka Srebronia znajduje się w sąsiedztwie Zamojskiego Arsenalu oraz Bastionu VII, nieopodal ulicy Zamkowej i Parku Miejskiego.

Lokalizacja szczegółowa: Srebronia odnajdziemy na fragmencie dawnych obwarowań / muru twierdzy w pobliżu rejonu Muzeum Fortyfikacji i Broni „Arsenał” (ul. Zamkowa). Jest usadowiony na kamiennym elemencie architektury, spoglądając w stronę otaczającej starówkę zieleni parkowej.
Wygląd rzeźby: Rzeźba Srebronia w wykonaniu Bartłomieja Sęczawy to prawdziwe arcydzieło pod względem oddania faktury i nastroju. Postać ma elastyczną, smukłą, wręcz wydłużoną sylwetkę, która wydaje się płynąć lub falować na wietrze. Rzeźbiarz zastosował specjalne opracowanie powierzchni brązu – w przeciwieństwie do chropowatego Bajdały, Srebroń ma gładkie, polerowane fragmenty, które w promieniach słońca lub w blasku latarni miejskich odbijają światło, dając złudzenie, że figurka naprawdę wykonana jest ze srebra. Jego twarz jest bezimienna, zatarta, przypominająca maskę z mgły.

Spotkanie ze Srebroniem najlepiej zaplanować na późne popołudnie lub zmierzch, kiedy to światło słoneczne zaczyna ustępować miejsca mrokowi, a zamojskie mury obronne rzucają długie cienie. To właśnie wtedy Srebroń wygląda najbardziej magnetycznie i tajemniczo.

Rozdział 5: Pozostali mieszkańcy leśmianowskiego świata na szlaku

Choć Bajdała i Srebroń stanowią dwie najważniejsze osie Szlaku Leśmianowskiego, to cała ścieżka liczy więcej figurek, z których każda opowiada inną historię z poetyckiego uniwersum Leśmiana. Aby Twój spacer po Zamościu był kompletny, warto poznać pozostałych bohaterów ukrytych w przestrzeni Starego Miasta.

Szewczyk (Szewczyk z poematu/wiersza „Szewczyk”)

Kim jest: Bohater wiersza „Szewczyk”, który w zaciszu swojego warsztatu szyje buty nie dla ludzi, ale dla samego Boga. Jest to postać pełna pokory, ale i dumy ze swojego rzemiosła – uważa, że stwórca świata potrzebuje wygodnego obuwia na swoje niebieskie przechadzki.
Gdzie go szukać: Figurka Szewczyka znajduje się na ulicy Staszica, w historycznych podcieniach ormiańskich kamienic (niedaleko dawnej kancelarii notarialnej Leśmiana). Siedzi na podokienniku z miniaturowym kopytem szewskim i dratwą w dłoniach.

Migał

Kim jest: Postać z wiersza „Migał”, uosabiająca moment przejścia, migotanie, chwilowość i ulotność ludzkiego życia. Migał to byt, który pojawia się na ułamek sekundy na granicy wzroku i natychmiast znika.
Gdzie go szukać: Figurka usytuowana jest w rejonie Rynku Solnego, w pobliżu dawnego budynku Akademii Zamojskiej. Jest umieszczona tak, aby stworzyć wrażenie, że postać właśnie wychyla się zza załomu muru i za chwilę rozpłynie się w powietrzu.

Dziewczyna (z poematu „Dziewczyna”)

Kim jest: Bohaterka jednego z najsłynniejszych poematów filozoficznych Leśmiana („Dwunastu braci, wierząc w duchy, Dwanaście badało murów ściany…”). Dziewczyna symbolizuje nieosiągalny ideał, cel, dla którego warto poświęcić całe życie, nawet jeśli za murem okaże się, że nie ma nic oprócz głosu i niebytu.
Gdzie ją szukać: Figurka ukryta jest przy ceglanym murze w pobliżu Nadszańca i Bastionu VII. Przedstawia dłonie i sylwetkę próbuącą przebić się przez twardy, kamienny mur.

Urszula Kochanowska

Kim jest: Bohaterka przejmującego wiersza „Urszula Kochanowska”, w którym zmarła córka poety Jana Kochanowskiego trafia do nieba. Bóg stwarza dla niej idealną replikę jej ziemskiego domu w Czarnolesie, jednak Urszula ciągle czeka, aż w drzwiach staną jej prawdziwi, żywi rodzice.
Gdzie ją szukać: Figurkę można odnaleźć w cichym zakątku nieopodal Katedry Zamojskiej, co wspaniale nawiązuje do sacrum i refleksji nad przemijaniem.

Rozdział 6: Literacki spacer po Zamościu – Krok po kroku śladami Bolesława Leśmiana

Aby optymalnie zaplanować wycieczkę i bez trudu odnaleźć wszystkie rzeźby, warto udać się na ustrukturyzowany spacer, który łączy zwiedzanie najważniejszych zabytków Zamościa z poetyckimi poszukiwaniami. Oto propozycja trasy, którą możesz pokonać w około 2-3 godziny.

Etap 1: Początek na Rynku Wielkim i Kamienica pod Madonną

Spacer rozpoczynamy w samym sercu miasta – na Rynku Wielkim. Stań przed imponującym Ratuszem, a następnie skieruj się w stronę południowej pierzei rynkowej (ulica Staszica). Pod numerem 3 odnajdziesz Kamienicę pod Madonną. Spoglądnij na tablicę pamiątkową poświęconą Bolesławowi Leśmianowi. To właśnie tutaj, na pierwszym piętrze, znajdowała się mieszkanie i kancelaria notariusza-poety. Wyobraź sobie, jak sto lat temu Leśmian wychodził z tych drzwi z teczką pełną dokumentów, rozmyślając o leśnych bożkach.

Etap 2: Podcienia Ormiańskie i Szewczyk

Przechodząc pod zabytkowymi, renesansowymi podcieniami wzdłuż ulicy Staszica, przyglądaj się uważnie dolnym partiom okien i niszy kamienic. To tutaj natrafisz na pierwszą figurkę – Szewczyka. Zwróć uwagę na misterność wykonania małych narzędzi szewskich z brązu.

Etap 3: Rynek Wodny i poszukiwanie Bajdały

Ulicą Staszica idziemy dalej w kierunku wschodnim, opuszczając płytę Rynku Wielkiego. Po przejściu kilkudziesięciu metrów dochodzimy do Rynku Wodnego – miejsca znacznie spokojniejszego, zielonego i mniej zatłoczonego. Po prawej stronie, na podwyższeniu muru przy Bramie Spotkań, czeka na nas Bajdała. Zatrzymaj się tu na dłuższą chwilę. Usiądź na pobliskiej ławce, przyjrzyj się wyrazowi twarzy chłopskiego filozofa i dostrzeż u jego stóp malutkiego Wołu i Osołka.

Etap 4: Przejście w stronę Bastionów i spotkanie ze Srebroniem

Z Rynku Wodnego kierujemy się na południe, wykraczając poza ścisłe centrum zabytkowe w stronę terenów dawnej Twierdzy Zamość i Parku Miejskiego. Mijamy dawny Pałac Zamoyskich i podążamy w kierunku Zamojskiego Arsenalu (Muzeum Fortyfikacji i Broni). Na kamiennej cembrowinie dawnych obwarowań, w otoczeniu starych drzew i cienia murów, odnajdujemy Srebronia. Porównaj chropowatą fakturę Bajdały z gładką, lśniącą powierzchnią Srebronia.

Etap 5: Finał na Rynku Solnym i w Parku Miejskim

Dopełnieniem trasy jest spacer przez Rynek Solny (gdzie odnajdziesz Migała) oraz przejście pod mury Katedry Zamojskiej (gdzie czeka Urszula). Spacer warto zakończyć w zamojskim Parku Miejskim – jednym z najpiękniejszych parków miejskich w Polsce, założonym na terenach dawnej fosy i bastionów. To właśnie tam, wśród wiekowych drzew, szumu wody i śpiewu ptaków, najłatwiej poczuć ducha roztoczańskiej przyrody, która tak bardzo zachwycała Leśmiana.

Rozdział 7: Spotkanie geometrii z biologią – Dlaczego renesansowy Zamość potrzebował Leśmiana?

Można postawić intrygujące pytanie: dlaczego to właśnie w Zamościu – mieście zaprojektowanym przez włoskiego architekta Bernardo Morando według najsurowszych reguł renesansowego ładu, proporcji i geometrii – poezja Bolesława Leśmiana brzmi tak wyjątkowo?

Na pierwszy rzut oka mamy do czynienia z głębokim paradoksem. Zamość to triumf czystego rozumu, geometrii, symetrii i architektury obronnej. Leśmian natomiast to piewca dzikości, żywiołowej biologii, deformacji, rozpadu, nieporządku i fantasmagorii.

Jednak przy bliższym poznaniu okazuje się, że te dwa światy idealnie się uzupełniają. Renesansowa architektura Zamościa stanowi doskonałą, szlachetną ramę dla nieokiełznanej wyobraźni poety. Sztywne mury i proste linie podcieni potrzebują leśmianowskich cieni, by miasto nie stało się jedynie martwym skansenem architektury. Brązowe figurki Szlaku Leśmianowskiego wnoszą w zabytkową przestrzeń element ludzki, ciepły, nieco żartobliwy, a zarazem skłaniający do głębokiej zadumy egzystencjalnej.

Leśmian dał Zamościowi nową, poetycką duszą. Dzięki niemu miasto idealne stało się także miastem tajemniczym, w którym za każdym rogiem renesansowej kamienicy może ukrywać się postać z innej wymiaru rzeczywistości.

Rozdział 8: Praktyczne porady dla poszukiwaczy leśmianowskich śladów

Aby wyciągnąć jak najwięcej satysfakcji z podążania Szlakiem Leśmianowskim w Zamościu, warto wziąć pod uwagę kilka praktycznych wskazówek:

1. Najlepsza pora dnia na poszukiwania

Jeśli chcesz wykonać piękne zdjęcia figurkom, najlepszą porą będzie złota godzina – wczesny poranek lub późne popołudnie. Ranne światło wspaniale oświetla figurkę Bajdały przy Rynku Wodnym, tworząc długawe cienie na murze. Z kolei zmierzch to idealny moment na wizytę u Srebronia – zachodzące słońce i pierwsze latarnie miejskie nadają brązowej rzeźbie niesamowity, srebrzysty blask.

2. Jak fotografować małe rzeźby?

Figurki są niewielkie (mają od kilkunastu do trzydziestu centymetrów wysokości). Aby zrobić im atrakcyjne zdjęcie:

Schyl się i przyjmij perspektywę z poziomu oczu figurki.
Użyj obiektywu o jasnej przysłonie (np. f/1.8 lub f/2.8), aby uzyskać miękkie, rozmyte tło (bokeh) przedstawiające zamojskie kamienice lub mury twierdzy.
Szukaj detali: zbliżenie na dłonie Szewczyka, wyraz twarzy Bajdały czy polerowaną powierzchnię Srebronia daje fantastyczne efekty wizualne.

3. Zadbaj o poetycki podkład

Przed wyruszeniem na szlak zainstaluj w telefonie zbiór wierszy Bolesława Leśmiana lub zabierz ze sobą mały tomik poezji. Czytanie „Dusiołka” przy figurce Bajdały czy wiersza „Srebroń” w cieniu Arsenalu zmienia zwykłe zwiedzanie w głębokie, osobiste doświadczenie kulturowe.

4. Szlak dla rodzin z dziećmi

Szlak Leśmianowski to genialna opcja na zwiedzanie Zamościa z najmłodszymi. Dzieci uwielbiają zadania polegające na tropieniu ukrytych figurek. Możesz zorganizować dla nich rodzinną grę: kto pierwszy zauważy postać ukrytą na podokienniku lub murze, ten zdobywa punkt!

Zakończenie: Zamojskie podsumowanie leśmianowskiego świata

Szlak Leśmianowski w Zamościu to coś znacznie więcej niż kolejna atrakcja turystyczna. To przemyślany, niezwykle estetyczny i poetycki pomysł na opowiedzenie historii miasta poprzez pryzmat wybitnej literatury. Odkrywając figurki Bajdały, Srebronia, Szewczyka i ich towarzyszy, turysta otrzymuje klucz do odczytania Zamościa na nowo – nie tylko jako pomnika historii i renesansowej architektury, ale jako miejsca żywego, przesiąkniętego magią, metafizyką i zachwytem nad światem.

Kiedy następnym razem będziesz spacerować po zamojskiej starówce, zwolnij krok. Przyjrzyj się uważnie podcieniom, spoglądnij na stare mury obronne i poszukaj wzrokiem lśniących w słońcu brązowych postaci. Bolesław Leśmian i jego bohaterowie wciąż tam są, przypominając nam o tym, jak niezwykły i tajemniczy potrafi być świat, jeśli tylko potrafimy patrzeć na niego oczami poety.